Oer trauma


Het ontstaan van het oertrauma


Ergens in tijd zijn wij alle begonnen in de bron. Als ontelbaar levenvonkjes bijeen. Een bestaan zo hoog en ijl dat je er slechts kon zijn.
De schepper van al het leven bepaalde dat Al -het –leven zou zijn.
De ontelbare vonkjes stroomden uit de bron door het wiel der schepping het stelsel binnen wat de leven wordt genoemd.
De levensvonkjes die tot dan uitsluitend in absolute stilte verbleven, waren toen nog afhankelijk en konden nog niet zelfstandig bestaan. Dit veranderde door het binnengaan van het wiel der schepping.
De levensvonkjes begonnen aan hun reis, het leven ging op weg. Hoe verder  de levensvonkjes kwamen op hun weg, hoe meer zij zich gingen differentiëren.
Deze reis van involutie heeft miljarden jaren geduurd.

De levensvormen verdichtten steeds meer en werden steeds minder licht, minder geest.
Een lange cirkelgang bewoog het leven van absolute stilte (involutie) naar het eens weer terug mogen keren naar de bron (evolutie). Deze overgang van indalen in de stof naar terugkeren naar de bron, daar zitten wij nu in. Dit maakt dat in de wereld, maar ook direct om ons heen, verwarring heerst.

Via het proces van involutie kwam het leven met steeds meer gedifferentieerde vormen aan in de materie.

De mens ontstond middels het wiel der schepping en kwam uiteindelijk aan in wat de materie wordt genoemd. Toen hij daar eenmaal aangekomen was ervoer hij het afgescheiden zijn van de bron waar eenheid en heelheid heerste. De wereld zoals hij ervoer was er een van dualiteit.

De mens kreeg vanuit de absolute stilte een opdracht mee. Dit om te voorkomen dat hij zich in de greep van dualiteit zou verliezen. Nog voor dat de mens volledig uitgekristalliseerd was, werd de mens voorbestemd om de levensvorm te worden die later de geest Gods in de materie zou kunnen dragen.

Bij het eerste wiel der schepping was alles nog zuivere stilte , daarna kwam de mens in de dualiteit terecht. Hiermee nam hij gelijk de ballast van het karma en de wetten van oorzaak en gevolg op zich. Dit moment was voor de mens heel benauwend. Hij verloor namelijk de transparantie van de absolute stilte. In plaats daarvan ontving hij dualiteit waarmee hij zijn kosmische opdracht moest vervullen.
Hij moest hiermee verantwoordelijkheid op zich nemen en een levensbestemming volgen.
Dit verschil ervaren van transparantie en dualiteit, daar komt het oertrauma uit voort.

Zo is de mens aangekomen in de materie en de daarbij horende dualiteit. De echo van zijn kosmische opdracht galmt nog ergens in hem na. Want voor de mens door het tweede wiel der schepping kwam had de bron hem gezegd:

Mens, wanneer u zo direct door het tweede wiel der schepping gaat , wordt u mijn instrument. Ik geef u opdracht in het beheer van het Leven te staan en de materie te beheersen in Mijn Naam. Daarvoor heb Ik u in een lange gang van creatie geschapen...

Als de mens bij zijn positieven is geraakt, begint er besef te komen wat deze inhoud… Direct spartelt hij tegen: dit kan ik niet, dit is te zwaar, te moeilijk voor mij… Een grote beklemming en gevoel van verraden of in de steek zijn gelaten overvalt hem. Hij wil deze opdracht niet. Hij is bang te falen.

Aldus : het oertrauma is geboren met als oorzaak een diepliggende faalangst en het gevoel verraden of verlaten te zijn. Deze gevoelens zorgen, vaak onbewust, voor diverse problemen waar de mens steeds weer tegenaan lijkt te lopen in zijn leven. Binnen het proces van creatie van de mens kan er zo een grote angst ingeslopen zijn. In latere incarnaties beseft hij echter niet meer wat er nu aan de hand is en waarom hij reageert met angst.

De mens heeft enerzijds een oerheimwee, naar de staat van eenheid en heelheid in de bron. Zoeken wij niet allen naar een staat van geluk?

De mens sluit zich maar wat graag af van zijn opdracht. Hij wil terug naar de bron, de materie is zo anders en koud..

De materie staat gelijk aan dualiteit. Echter de materie zal niet altijd in dualiteit blijven bestaan. De overgang is nu in gang gezet. De enorme verschuivingen die nu plaats vinden in de wereld geven dat aan. De mens is aangekomen aan de onderkant van de cirkel: het indalen en ervaren van de materie. Nu gaan we de weg omhoog volgen, de zogenaamde weg van verlichting , uit de verdichting van de materie.

Deze verandering maakt dat mensen verward raken en daar vervolgens diverse problemen  mee creëren. Hij is zijn opdracht volledig vergeten en moet het nu weer gaan herinneren. Hij ervaart alleen nog de wetten van oorzaak en gevolg… Daar moet? hij aan gehoorzamen. Maar nu hij op het laagste punt aangekomen is, rinkelt er een bel. Hij herinnert zich dat er nog iets was... Een opdracht.

De Bron begint aan ons te trekken, hij roept ons terug.
De spiraal van involutie werd vervangen door de spiraal van evolutie. De neerwaartse spiraal van verdichting waar alle individuen zich vorm hebben gegeven is omgezet naar een opwaartse beweging van verlichting.